URL (Uniform Resource Locator) to „adres” zasobu w internecie. Pełny URL zwykle zawiera: • schemat (protokół), np. https:, ftp:, mailto: • dane uwierzytelniające user:pass@ (opcjonalnie, często w FTP/intranecie) • host (nazwa domeny lub adres IP) • port (opcjonalny; domyślnie HTTPS 443, HTTP 80) • ścieżkę (pathname) do zasobu • query string z parametrami po ? (oddzielonymi przez &) • fragment/hash po # (używany po stronie klienta, niewysyłany na serwer) Przykład: https://user:pass@example.com:8080/path?key=value#section zawiera wszystkie powyższe elementy. Narzędzie jest przeznaczone głównie dla adresów hierarchicznych i ścieżek względnych; edycja i ponowne składanie schematów niehierarchicznych, takich jak mailto:, data: i file:, są ograniczone.

Narzędzie spróbuje uzupełnić go automatycznie: gdy opcja „Automatycznie dodawaj https:// przy braku schematu” jest włączona, doda https://; gdy jest wyłączona, doda http://. Aby testować konkretny schemat, np. ftp: lub custom:, wpisz od razu pełny prefiks schematu. Komunikat „Nieprawidłowy URL” pojawi się tylko przy błędnym formacie.

Sprawdź dwie rzeczy: 1) „klucz” parametru nie może być pusty (puste klucze są ignorowane), 2) edytujesz sekcję „Parametry zapytania”, a nie pole „Wejściowy URL”. Edycja pola wejściowego uruchamia ponowne parsowanie i może nadpisać zmiany ręczne.

W standardowym URL parametry po ? są wysyłane na serwer, a część po # działa tylko po stronie klienta. Narzędzie najpierw analizuje ?search; jeśli search jest pusty i # zawiera ?, analizuje to jako parametry hash.

Wpisz wartość normalnie — narzędzie automatycznie zastosuje percent-encoding (URL encoding). Do kodowania/dekodowania całego tekstu użyj „URL Encoder/Decoder”.

Tak. Wejścia typu /api/data?id=1 są traktowane jako ścieżki względne, więc schemat i host pozostają puste.